بازنمایی تجربه فقدان در سینما،مطالعه تطبیقی سینمای ایران و هالیوود

این پژوهش با هدف تحلیل تطبیقی بازنمایی تجربه فقدان ناشی از مرگ کودک در سینمای ایران و هالیوود، با تکیه بر نظریه‌های بازنمایی رسانه‌ای و ساخت اجتماعی واقعیت، و با استفاده از روش تحلیل نشانه‌شناسی بر روی پنج فیلم منتخب («تابستان داغ»، «خط فرضی»، «بدون تاریخ، بدون امضاء» از ایران و «لانه خرگوش»، «تکه‌های یک زن» از هالیوود) انجام شده است. نتایج نشان داد که اگرچه هر دو سینما از کدهای بصری مشترک غم و اندوه استفاده می‌کنند، اما معناسازی فقدان به‌صورت بنیادین متفاوت است: در سینمای ایران، فقدان به یک بحران اجتماعی-اقتصادی تبدیل شده و در یک الگوی اتهام-انتقال گناه با تأکید بر فشار نقش‌های جنسیتی و حمایت عاطفی جمعی بازنمایی می‌شود؛ در مقابل، سینمای هالیوود فقدان را به عنوان یک ترومای فردی در یک الگوی سفر درونی-پذیرش به تصویر می‌کشد، که در آن التیام از طریق عاملیت روان‌شناختی فردی، بخشیدن مقصر و یافتن معنای استعاری جدید (مانند کاشتن هسته بذر) به دست می‌آید. بنابراین، این مطالعه تأیید می‌کند که بازنمایی فقدان نه بازتابی خنثی از واقعیت، بلکه یک برساخته گفتمانی-فرهنگی است که در ایران اجتماعی و در هالیوود فردی و روان‌کاوانه می‌شود.