• آموزش


فرقانی در بزرگداشت محمد بلوری

1398/09/24

شب محمد بلوری،‌ روزنامه‌نگار و نویسنده با سابقه مطبوعات، به‌ همت مجله بخارا و با حضور روزنامه‌نگاران و همکاران پیشکسوت او در خانه وارطان برگزار و از کتاب خاطرات او نیز رونمایی شد

محمد مهدی فرقانی، رئیس دانشکده علوم ارتباطات با اشاره به نحوه آشناییش با محمد بلوری گفت: دوستی و همکاری من با آقای بلوری به قدمت آقای بهزادی نیست و به یک تعبیر هم هست. چون ایشان فرمودند از سال ۴۷ آقای بلوری را می شناختند ولی از سال ۷۳ ایشان را روئیت کردند. من در سال ۵۲ که کارم را در تحریریه کیهان شروع کردم، آقای بلوری را شناختم و از سال ۵۳ در سرویس گزارش کیهان در خدمتشان شاگری کردم و آموختم.

فرقانی به ویژگی های محمد بلوری اشاره کرد و داشتن آن ها را برای مشتاقان روزنامه نگاری ضروری دانست و گفت: اگر فکر کنیم که چرا آقای بلوری در سن ۸۰ سالگی به لحاظ حرفه ای قامتی افراشته دارند و همه به نیکی از ایشان یاد می کنند باید بگویم چند ویژگی هست که اگر کسی بخواهد خودش را روزنامه نگار بداند و ماندگار شود، نیاز است تا آن ها را داشته باشد.

او ویژگی اول را داشتن عشق افراطی روزنامه نگار به حرفه اش عنوان کرد و توضیح داد: عشقی که نه به درآمدش فکر می کند نه به شهرت، پست و مقامش. اگر کسی به درستی مسئولیت این حرفه را بشناسد که خدمت به مردم و پایبندی به یک مسئولیت اجتماعی خطیر است، آن وقت رضایت خاطرش از هر حقوقی بالاتر است.

او ادامه داد: ویژگی دوم، پایبندی به اصول، موازین و به ویژه چارچوب های اخلاقی حرفه ای و عمل به اصول و موازینی که این حرفه را به عنوان یک خدمت اجتماعی از خیلی از حرفه های دیگر متمایز می کند. ویژگی سوم، پاکدستی است. این حرفه بالقوه استعداد آلوده شدن را دارد. عده ای در گذشته به این حرفه به عنوان سکوی پرش یا دستیابی به درآمد بالا و امتیازات ویژه نگاه کرده اند.

فرقانی تاکید کرد:  آقای بلوری هرگز از این حرفه جدا نشد، تعهدش نسبت به این حرفه را کنار نگذاشت و هرگز تن به خیلی از کارها نداد. جدی بودن در کار یکی از ویژگی های آقای بلوری است. ظهر با همکارانِ سرویس نهار می خورد، برمی گشت با آن ها بر سر مطالبشان دعوا می کرد. ویژگی دیگرش این بود که هرکس کنارش قرار می گرفت از او یاد می گرفت. این نظام استاد شاگردی که در رسانه ها و مطبوعات ما فراموش شده است، در گذشته خیلی خوب عمل می کرد.

او ادامه داد:  آقای بلوری وقتی یک گزارش را می خواند و ادیت می زد، ما استراق بصر می کردیم تا ببینیم ایراد کار ما و همکارانمان کجاست که بار دیگر تکرار نکنیم. من در طول سال‌هایی که با آقای بلوری کار کردم هم این ویژگی ها را در ایشان دیدم و هم آموختم و همواره از ایشان به عنوان استادم یاد کردم. امیدوارم که نسل جدید روزنامه نگاری ما از چنین پیشکسوتانی الگو بگیرد و زندگیشان را کند و کاو کند.

فرقانی با اشاره به این مسئله که انتشار کتاب «شش دهه خاطرات روزنامه نگاری» اقدام خوبی بود، گفت: ای کاش هرکدام از ما روزنامه نگاران این کار را می کردیم. چون این خاطرات بخشی از تاریخ مطبوعات و رسانه های ما است که مکتوب می شود. در غیر این صورت ممکن بود برای همیشه با صاحبانش دفن شود. ایراد ما هم همین است که بهترین کتاب های خاطرات ما را خارجی ها می نویسند. این کار آقای بلوری می تواند بار آموزشی خوبی برای نسل جوان داشته باشد.

این استاد ارتباطات به نحوه ورودش به روزنامه کیهان اشاره کرد و گفت: در سال ۵۲ با کار خبری در حوزه انرژی در تحریریه کیهان شروع به کار کردم. ما گروهی از دانشجویان روزنامه نگاری بودیم که به تحریریه کیهان آمده و تا ماه ها صندلی و تلفن اختصاصی نداشتیم. من ساعت ها سرپا می ایستادم و تا ۵ ماه، یک ریال حقوق هم نمی گرفتم. ولی عشقم این بود که وارد تحریریه کیهان شدم و اصلاً برایم مهم نبود که حقوق می گیرم یا خیر. در سال ۵۸ فهمیدم در تمام ۶ سال گذشته برای من حق بیمه ای رد نشده است. درحالی که در نامه کیهان ذکر شده، از مرداد ۵۲ مشغول به کار شدم.

او ادامه داد: یک سال بعد از ورود به کیهان روزنامه گران شد و من مسئول پاسخگویی به تلفن های شکایات مردم از این گرانی شدم. در روزهای آخر که اعتراض ها فروکش کرد، آقای طاهری به من گفتند تا به سرویس گزارش بروم و من قبول کردم. چون عاشق گزارش بودم چراکه خصلت فرو رفتن به لایه های عمیق یک رویداد را دارد و شما می توانید صدای مردم باشید. به همین دلیل من را نزد آقای بلوری دبیر سرویس حوادث و گزارش فرستاد. من با ترس و لرز خودم را به میز ایشان رساندم و آقای بلوری از همان ابتدا دو سوژه به من دادند تا درباره آن ها گزارش کار کنم و گفتند همین امروز آن ها را بنویسم. به محل سوژه ها رفتم و با افراد مورد نظر مصاحبه گرفتم و به تحریریه برگشتم و شروع به نوشتن کردم. وقتی گزارش ها آماده شد، آن ها را در کشوی میز آقای بلوری گذاشتم و به خانه رفتم.

فرقانی افزود: آن شب تا صبح خوابم نبرد که آقای بلوری چه عکس العملی نسبت به کارم انجام می دهد. صبح وقتی دیدم گزارشم در صفحه ۵ کیهان کار شده، برایم خیلی عجیب بود. خب این سبب شد عشق و علاقه ام به این حرفه بیشتر شود. بعد از انقلاب هم مسئولیتم را رها نکرم و حدود ۲۰ سال با گزارش نویسی در کیهان زندگی کردم.

منبع خبر: عطنا



بازدید: 80



خروج